tahta

deneme tahtası gibi olmuş hayatım, mantığı mantıksızlığı denemişim ama bir türlü söz dinlemeyi beklemeyi öğretememişim benliğime... hep bir coşkun hep bir hareketli.. sana sesleniyorum ey içim; azcık durul azcık beklenti içine girme!, hayırlısıyla nasipse demeyi öğren, zorlama geçen saniyeleri, üzme kendi canını.. senden kıymetlisi olmamalı hayatta ve sanki bu hayatta herkes bencil herkes önce kendi düşünüyor sen ne diye başkalarına odaklı yaşıyorsun kendi başına attırmıyorsun kalbini dolandırmıyorsun sana can veren kanını kendince özgürce damarlarında yoksa korktuğun bir durum mu var şu hayatta.. yoksa adı yalnızlık mı o durumun, hani kaybettiklerinden sonra yaşadığın o soğuk kavram.. ama her şeye rağmen onunla karşılaşman.. yapamadın olmadı sessiz kalıp boyun bükemedin sana yapılan haksızlıklara- ki bunlar sana göre haksızlıklar bunu yapanlara sorarsan   incir kabuğunu doldurmayan bahaneler- herşeyin farkındasın ama inandığın bir sıcaklık var içinde ve onun peşinden gidiyorsun ilk defa sana gitme diye sesleniyorum bu tahta bir kez daha çakılıp sökülmeyi kaldırmaya bilir.