Anlamsız geceye

2014 eski yil 2015 yeni yıl olsa ne olur..

Ne değişir hayatımda...

Çılgınca eğlenmek mi 70 milyonla..

Ne için?

Ben bu kadar "yalnız" hissederken... kapilmasam yeni yil eğlencelerine ne olur ki?

En zoru 1 Ocak resmi tatilde sevmediğin bir işin başında ömür çürütüyor olmak...

Umarım olay örgüsü zihnimin bana oynadığı bir oyun olur da ben de yeni yila huzurlu ve dinlenerek girerim..

Posted via Blogaway

Can'lar olmalı insanın hayatında

Öyle can'lar olmalı ki insanın hayatında eskide kalmışlarını hatırlatmalı insana... ve ben o "Aralik 24" ile yeniden rastladım bu diyarlara.. yillar öncesinden kalanlari okuduğumda kendimi öyle bir kesmisim ki "hayattan" ne tutanacak bir dalim kalmış ne de suda bekletilirken kök verecek taze bir yaprağım.. şuan sahibinin bile umudunu kesmiş olduğu kuru bir bitki gibiyim.. aslinda halen ölmedim.. içimde özümde bir yerlerde  bir yeşil var.. sadece "can suyu"nun verilmesini bekliyorum... atılmış olduğum çorak diyarlardan..

çığlık

Başlığı bilmem ne zaman atılmış içi boş olan yazı..

demek ki düğümlendi diyeceklerim de yazamadim iki kelimeyi bir araya getirip herhangi bir şey..

Uzun zaman oldu çığlık atmayali bırak atmayı atmayı istemeyeli...

Geceleri konuşuyor olmam belki en güzel tarafı rüyamda  çığlık bile atıyorumdur da o yüzden uyanikken atasim gelmiyordur..

Kim bilir..

tahta

deneme tahtası gibi olmuş hayatım, mantığı mantıksızlığı denemişim ama bir türlü söz dinlemeyi beklemeyi öğretememişim benliğime... hep bir coşkun hep bir hareketli.. sana sesleniyorum ey içim; azcık durul azcık beklenti içine girme!, hayırlısıyla nasipse demeyi öğren, zorlama geçen saniyeleri, üzme kendi canını.. senden kıymetlisi olmamalı hayatta ve sanki bu hayatta herkes bencil herkes önce kendi düşünüyor sen ne diye başkalarına odaklı yaşıyorsun kendi başına attırmıyorsun kalbini dolandırmıyorsun sana can veren kanını kendince özgürce damarlarında yoksa korktuğun bir durum mu var şu hayatta.. yoksa adı yalnızlık mı o durumun, hani kaybettiklerinden sonra yaşadığın o soğuk kavram.. ama her şeye rağmen onunla karşılaşman.. yapamadın olmadı sessiz kalıp boyun bükemedin sana yapılan haksızlıklara- ki bunlar sana göre haksızlıklar bunu yapanlara sorarsan   incir kabuğunu doldurmayan bahaneler- herşeyin farkındasın ama inandığın bir sıcaklık var içinde ve onun peşinden gidiyorsun ilk defa sana gitme diye sesleniyorum bu tahta bir kez daha çakılıp sökülmeyi kaldırmaya bilir.

Ne kadar acı

ne kadar acı
adının hiç anılmaması
hiç yokmuşsun gibi davranılması
verdiğim değerin karşılığını hissedememek...
Çıldırtıyor...
Üzüyor..
Deli ediyor..
Ağlatıyor..
Kanatııyor..
Güldürüyor..
Yakıyor..

Değişim

Değiştim hem de çok. Bir damla göz yaşı bir çıkarım yardımcı olsa da önüme kattığım neredeyse tüm engellerin sebebini yükledim başkasının omuzlarına kendim de yudumla pişmiş kızartmalar kadar hafifim... helyum gazıyla şişirilmiş balon gibi alabildiğince yükseklere uçabilirim.. ama ne yazıktır ki sen hafiflerken bazı insanlara tonlarca ağırlıklar yükeleyebiliyorsunuz istemeden =( ama elinden ne gelir ki bir insanı uzaktayken tanımaya çalışmak ama yanındayken sana yabancı gibi hissetmek, halbuki biliyorsun karşında ki insan için özelsin o da senin için özel bir zamandır ama gözlerinin içine baktığında sarılıp sarmalanamıyorsun onun seni sarıp sarmamamalısı değil sorun problem senin bağımlısı olduğun o his.o yok.. eksik sonradan belki benzerleri türeyebilir vücudun muhtelif yerlerinde kaynar sular dökülebilir başından aşağı ama o ilk hissin yerini tutabilir mi?? onun eksikliğinde inanmak istediğinde her şeyini açıkça bildiğin sebepleriyle sonuçlarıyla nası bağlana bilirsin bir insana.. gizem yoksa sır yoksa.. sevgi belkide küçük yalanlar üzerine kurulan inanç denizi... bilemezsin ama seversin.. zamanla  keşfedersin.. saf bilgi olarak verilen bir kişiliğin sevilmesini nasıl bekleye bilirsin.. büyük bir hata yaptın ama elden ne gelir her şeyini anlattın beyninin tüm kıvrımlarını açtın ve şuanda gerçekten çırılçıplaksın tüm ayıplarınla sevaplarınla günahlarınla en ufak bir gizin seni toprağa bağlayan en ufak bir kökün bile yok her an en ufak bir rüzgarla tepe taklak olabilirsin ama bir yandan yıllardır kendini kandırdığının farkındasın artık sendeki yanlış temeller üzerine yaşamaya çalıştığın ilişkilerin artık tükendiğini farkındasın hiç biri yanlış kişiler değildi sadece senin hissettiklerin üzerine düşündüğünü sandığın eksik çıkarımların acımasız etkileriydi ve seni derinden etkilemiş omuzlarına görünmeyen tonlarca yük bırakmış.. şuanda 12 yaşımda gibi hissediyorum genç dinamik  mutlu eskisinden daha renkli daha cıvıl cıvıll...

O geceydi...

Şuan tamamen fark ettim.. Beni sevmeyi bıraktığı gece Bahçelide arkadaşlarımızla bir kafenin arka bahçesinde gözümün içine bakıp sigarasını yaktığı geceydi... O güne kadar nerelerde hata yaptım ne kadar çok hatalıydım bunu tekrar hatırlatıp kendime, benim için mükemmel kişiyi nası kaybettiğimi hatırlatarak üzmeyeceğim kendimi ve tekrar ona aşık olmayacağım tekrar onun özlemiyle yanıp tutuşmayacağım çünkü o gece benden zaten bir şekilde vazgeçmişti...


O geceydi diye başlık atınca onunla ilgili gerçek o geceyi hatırladım ve ne kadar mutlu hissettiğimi hatırladım her ne kadar sonrası benim için mutsuzluk olsa da Asıl O gece için çok teşekkür ederim...